1464-87

میثاق‭ ‬ازکالیفرنیا‭ ‬

اولین‭ ‬روزی‭ ‬که‭ ‬به‭ ‬پرنیاز‭ ‬همسرم‭ ‬خبردادند،‭ ‬دچارسرطان‭ ‬سینه‭ ‬شده،‭ ‬خودش‭ ‬مرا‭ ‬خیره‭ ‬نگاه‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬گفت‭ ‬آنقدر‭ ‬زنده‭ ‬می‭ ‬مانم‭ ‬که‭ ‬عروسی‭ ‬دخترم‭ ‬را‭ ‬ببینم؟‭ ‬بغض‭ ‬کرده‭ ‬گفتم‭ ‬بچه‭ ‬نباش،‭ ‬اینروزها‭ ‬سرطان‭ ‬هم‭ ‬مثل‭ ‬سرماخوردگی‭ ‬است‭. ‬ولی‭ ‬ته‭ ‬دلم‭ ‬ترسیده‭ ‬بودم،‭ ‬ما‭ ‬تازه‭ ‬زندگی‭ ‬مان‭ ‬روی‭ ‬آرامش‭ ‬دیده‭ ‬بود،‭ ‬تازه‭ ‬دخترم‭ ‬دبیرستان‭ ‬را‭ ‬تمام‭ ‬کرده‭ ‬و‭ ‬پسرم‭ ‬سر‭ ‬کار‭ ‬دلخواه‭ ‬خود‭ ‬رفته‭ ‬بود‭. ‬سعی‭ ‬کردم‭ ‬به‭ ‬پرنیاز‭ ‬امید‭ ‬و‭ ‬اعتماد‭ ‬به‭ ‬نفس‭ ‬بدهم،‭ ‬نمی‭ ‬دانم‭ ‬چرا‭ ‬ناگهان‭ ‬به‭ ‬فکر‭ ‬یک‭ ‬سگ‭ ‬افتادم،‭ ‬شنیده‭ ‬بودم‭ ‬سگها‭ ‬می‭ ‬توانند‭ ‬با‭ ‬عشق‭ ‬خود‭ ‬صاحبان‭ ‬بیمار‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬تراپی‭ ‬کنند‭. ‬دو‭ ‬روز‭ ‬تمام‭ ‬گشتم‭ ‬تا‭ ‬یک‭ ‬سگ‭ ‬6‭ ‬ماهه‭ ‬پیدا‭ ‬کردم،‭ ‬یک‭ ‬سگ‭ ‬کوچولوی‭ ‬شیطون،‭ ‬که‭ ‬از‭ ‬پاهای‭ ‬من‭ ‬بالا‭ ‬می‭ ‬رفت‭. ‬وقتی‭ ‬وارد‭ ‬خانه‭ ‬شدم،‭ ‬پرنیاز‭ ‬با‭ ‬دیدن‭ ‬اش،‭ ‬ازجا‭ ‬پرید‭ ‬و‭ ‬فریاد‭ ‬زد‭ ‬این‭ ‬حیوون‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬کجا‭ ‬آوردی؟‭ ‬گفتم‭ ‬این‭ ‬حیوون‭ ‬نیست،‭ ‬این‭ ‬یک‭ ‬بچه‭ ‬دیگرخانه‭ ‬ما‭ ‬جورجی‭ ‬است‭. ‬با‭ ‬شوق‭ ‬بغل‭ ‬اش‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬یک‭ ‬ساعت‭ ‬بعد‭ ‬دیدم‭ ‬تو‭ ‬بغل‭ ‬اش‭ ‬به‭ ‬خواب‭ ‬رفته‭ ‬و‭ ‬پرنیاز‭ ‬هم‭ ‬آرام‭ ‬چشمانش‭ ‬را‭ ‬بست‭ ‬وخوابید‭.‬

ازآن‭ ‬شب‭ ‬ببعد،‭ ‬جورجی‭ ‬مهمان‭ ‬خانه‭ ‬ما‭ ‬شد‭ ‬و‭ ‬کوچولوترین‭ ‬فرزندمان،‭ ‬چرا‭ ‬که‭ ‬همه‭ ‬ما‭ ‬را‭ ‬بدنبال‭ ‬خود‭ ‬می‭ ‬کشید‭ ‬و‭ ‬هرحرکت‭ ‬و‭ ‬نگاهش‭ ‬برای‭ ‬ما‭ ‬شیرین‭ ‬بود‭. ‬دراصل‭ ‬من‭ ‬این‭ ‬مهمان‭ ‬را‭ ‬برای‭ ‬آرامش‭ ‬روحی‭ ‬وقوت‭ ‬قلب‭ ‬پرنیاز‭ ‬آورده‭ ‬بودم‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬راستی‭ ‬نیز‭ ‬چنین‭ ‬شد‭. ‬همه‭ ‬ما‭ ‬به‭ ‬نوعی‭ ‬به‭ ‬جورجی‭ ‬محبت‭ ‬می‭ ‬کردیم،‭ ‬ولی‭ ‬او‭ ‬ازسحرگاه‭ ‬تا‭ ‬نیمه‭ ‬شب،‭ ‬چون‭ ‬سایه‭ ‬بدنبال‭ ‬پرنیاز‭ ‬بود‭. ‬هربار‭ ‬که‭ ‬پرنیاز‭ ‬به‭ ‬دلیلی‭ ‬نگران‭ ‬بیماریش‭ ‬می‭ ‬شد،‭ ‬اشک‭ ‬به‭ ‬چشمانش‭ ‬می‭ ‬آمد،‭ ‬جورجی‭ ‬ساکت‭ ‬ولی‭ ‬با‭ ‬همه‭ ‬عشق‭ ‬به‭ ‬او‭ ‬می‭ ‬چسبید‭ ‬و‭ ‬همه‭ ‬حرکات‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬زیرنظر‭ ‬داشت‭. ‬کم‭ ‬کم‭ ‬جورجی‭ ‬تصور‭ ‬می‭ ‬کرد‭ ‬یک‭ ‬سگ‭ ‬بزرگ‭ ‬و‭ ‬قدرتمند‭ ‬است‭. ‬چون‭ ‬کافی‭ ‬بود‭ ‬یکی‭ ‬از‭ ‬اعضای‭ ‬فامیل‭ ‬و‭ ‬آشنایان،‭ ‬پرنیاز‭ ‬را‭ ‬حتی‭ ‬به‭ ‬شوخی‭ ‬هل‭ ‬می‭ ‬داد‭ ‬و‭ ‬یا‭ ‬ضربه‭ ‬آهسته‌ای‭ ‬به‭ ‬او‭ ‬میزد،‭ ‬جورجی‭ ‬آماده‭ ‬حمله‭ ‬می‭ ‬شد،‭ ‬زیرلب‭ ‬دندان‭  ‬بهم‭ ‬می‭ ‬کوبید‭ ‬و‭ ‬تیزی‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬رخ‭ ‬می‭ ‬کشید‭. ‬

بعد‭ ‬از‭ ‬2ماه‭ ‬که‭ ‬پزشکان‭ ‬نظر‭ ‬به‭ ‬عمل‭ ‬جراحی‭  ‬دادند،‭ ‬جورجی‭ ‬لحظه‭ ‬ای‭ ‬از‭ ‬پرنیاز‭ ‬جدا‭ ‬نمی‭ ‬شد‭ ‬و‭ ‬آنروز‭ ‬که‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬بیمارستان‭ ‬بردیم،‭ ‬جورجی‭ ‬درون‭ ‬اتومبیل‭ ‬درآغوش‭ ‬دخترم‭ ‬بود،‭ ‬ولی‭ ‬آرام‭ ‬و‭ ‬قرار‭ ‬نداشت،‭ ‬با‭ ‬همه‭ ‬قدرت‭ ‬می‭ ‬خواست‭ ‬بیرون‭ ‬بپرد‭ ‬و‭ ‬بدنبال‭ ‬پرنیاز‭ ‬بدود‭. ‬شاید‭ ‬باورتان‭ ‬نشود،‭ ‬وقتی‭ ‬به‭ ‬خانه‭ ‬برگشتیم،‭ ‬جورجی‭ ‬جلوی‭ ‬در‭ ‬روی‭ ‬زمین‭ ‬پهن‭ ‬شد،‭ ‬از‭ ‬آستانه‭ ‬در‭ ‬دور‭ ‬نمی‭ ‬شد،‭ ‬با‭ ‬هر‭ ‬صدایی‭ ‬ازجا‭ ‬می‭ ‬پرید‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬یک‭ ‬لحظه‭ ‬از‭ ‬روی‭ ‬مبل‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬پشت‭ ‬پنجره‭ ‬رساند‭ ‬و‭ ‬تا‭ ‬شب‭ ‬ازآنجا‭ ‬پائین‭ ‬نیامد،‭ ‬جورجی‭ ‬که‭ ‬اقلا‭ ‬روزی‭ ‬2ساعت‭ ‬می‭ ‬خوابید‭  ‬حالا‭ ‬چشم‭ ‬برهم‭ ‬نمی‭ ‬گذاشت،‭ ‬شب‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬اتاق‭ ‬خواب‭ ‬بردم،‭ ‬غذایش‭ ‬را‭ ‬روی‭ ‬تخت‭ ‬ردیف‭ ‬کردم،‭ ‬ولی‭ ‬اصلا‭ ‬اعتنایی‭ ‬به‭ ‬غذاها‭ ‬و‭ ‬حتی‭ ‬پیش‭ ‬غذاهای‭ ‬دلخواهش‭ ‬هم‭ ‬نداشت،‭ ‬به‭ ‬متکای‭ ‬پرنیاز‭ ‬تکیه‭ ‬داده‭ ‬بود‭ ‬و‭ ‬آه‭ ‬می‭ ‬کشید،‭ ‬من‭ ‬چند‭ ‬بار‭ ‬برق‭ ‬اشک‭ ‬را‭ ‬درچشمانش‭ ‬دیدم‭. ‬آن‭ ‬شب‭ ‬من‭ ‬هر‭ ‬بار‭ ‬چشم‭ ‬باز‭ ‬کردم‭ ‬جورجی‭ ‬را‭ ‬بیدار‭  ‬دیدم،‭ ‬که‭ ‬چشم‭ ‬به‭ ‬دردوخته‭ ‬است،‭ ‬حتی‭ ‬دو‭ ‬بار‭ ‬از‭ ‬تخت‭ ‬پائین‭ ‬پریده‭ ‬و‭ ‬جلوی‭ ‬در‭ ‬روی‭ ‬زمین‭ ‬خوابید‭.‬

فردا‭ ‬ظهر‭ ‬قراربود،‭ ‬پرنیاز‭ ‬تحت‭ ‬عمل‭ ‬جراحی‭ ‬قرار‭ ‬بگیرد،‭ ‬تلفنی‭ ‬اصرارکرد‭ ‬جورجی‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬بیمارستان‭ ‬ببریم،‭ ‬ابتدا‭ ‬مسئول‭ ‬بخش‭ ‬اجازه‭ ‬نمی‭ ‬داد،‭ ‬ولی‭ ‬وقتی‭ ‬بی‭ ‬تابی‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬دید،‭ ‬مرا‭ ‬آزاد‭ ‬گذاشت‭ ‬به‭ ‬دیدارهمسرم‭ ‬برویم‭. ‬دیدن‭ ‬لحظه‭ ‬ای‭ ‬که‭ ‬جورجی‭ ‬ازآغوش‭ ‬من‭ ‬پائین‭ ‬پریده‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬روی‭ ‬تخت‭ ‬رفته‭ ‬و‭ ‬درآغوش‭ ‬پرنیاز‭ ‬جای‭ ‬گرفت‭  ‬وهمه‭ ‬صورتش‭ ‬را‭ ‬غرق‭ ‬بوسه‭ ‬کرد،‭ ‬لحظه‭ ‬ای‭ ‬اشک‭ ‬انگیز‭ ‬بود‭. ‬حتی‭ ‬پرستاران‭ ‬هم‭ ‬اشک‭ ‬می‭ ‬ریختند‭. ‬بعد‭ ‬از‭ ‬نیم‭ ‬ساعت‭ ‬به‭ ‬دستور‭ ‬پزشک،‭ ‬وقتی‭ ‬آنها‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬هم‭ ‬جدا‭ ‬کردم،‭ ‬جورجی‭ ‬نزدیک‭ ‬بود‭ ‬دست‭ ‬مرا‭ ‬گاز‭ ‬بگیرد،‭ ‬بعد‭ ‬هم‭ ‬به‭  ‬درون‭ ‬اتومبیل‭ ‬آمدیم‭ ‬بکلی‭ ‬رویش‭ ‬را‭ ‬برگردانده‭ ‬و‭ ‬درگوشه‭ ‬صندلی‭ ‬درخود‭ ‬فرو‭ ‬رفت‭ ‬و‭ ‬صدایش‭ ‬در‭ ‬نیامد،‭ ‬انگار‭ ‬با‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬دخترم‭ ‬قهر‭ ‬کرده‭ ‬بود،‭ ‬دو‭ ‬سه‭ ‬بار‭ ‬از‭ ‬پشت‭ ‬شیشه‭ ‬بیمارستان‭ ‬را‭ ‬با‭ ‬اندوه‭ ‬نگاه‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬درهمان‭ ‬گوشه‭ ‬صندلی‭ ‬کز‭ ‬کرد‭. ‬

غروب‭ ‬آنروز‭ ‬پزشک‭ ‬معالج‭ ‬خبراز‭ ‬عمل‭ ‬موفقیت‭ ‬آمیزش‭ ‬داد‭ ‬و‭ ‬گفت‭ ‬با‭ ‬شیمی‭ ‬درمانی،‭ ‬معالجه‭ ‬را‭ ‬ادامه‭ ‬میدهیم،‭ ‬البته‭ ‬هنوز‭ ‬درانتظار‭ ‬نتیجه‭ ‬قطعی‭ ‬عمل‭ ‬هستیم،‭ ‬که‭ ‬بهرحال‭ ‬خیال‭ ‬ما‭ ‬را‭ ‬راحت‭ ‬کرد،‭ ‬آن‭ ‬شب‭ ‬جورجی‭ ‬خواب‭ ‬نداشت،‭ ‬در‭ ‬یک‭ ‬لحظه‭ ‬متوجه‭ ‬شدم‭ ‬روی‭ ‬تخت‭ ‬نیست،‭ ‬بدنبالش‭ ‬گشتم،‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬درون‭ ‬کمد‭ ‬لباس‭ ‬های‭ ‬پرنیاز‭ ‬پیدا‭ ‬کردم،‭ ‬که‭ ‬بروی‭ ‬یکی‭ ‬از‭ ‬پیراهن‭ ‬هایش‭ ‬خوابیده‭ ‬بود‭ ‬و‭ ‬هرچه‭ ‬کردم‭ ‬حاضرنشد‭ ‬بروی‭ ‬تخت‭ ‬بازگردد‭. ‬آن‭ ‬شب‭ ‬برای‭ ‬اولین‭ ‬بار‭ ‬صدای‭ ‬ناله‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬شنیدم،‭ ‬بالای‭ ‬سرش‭ ‬رفتم،‭ ‬ظاهرا‭ ‬درخواب‭ ‬بود‭ ‬ولی‭ ‬اشکهایش‭ ‬صورتش‭ ‬را‭ ‬خیس‭ ‬کرده‭ ‬بود‭.‬

فردا‭ ‬ساعت‭ ‬10‭ ‬صبح،‭ ‬پرنیاز‭ ‬زنگ‭ ‬زد،‭ ‬حالش‭ ‬زیاد‭ ‬خوب‭ ‬نبود،‭ ‬ولی‭ ‬اصرارداشت‭ ‬جورجی‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬دیدارش‭ ‬ببریم،‭ ‬عجیب‭ ‬اینکه‭ ‬وقتی‭ ‬من‭ ‬لباس‭ ‬پوشیدم‭ ‬و‭ ‬دو‭ ‬سه‭ ‬تی‭ ‬شرت‭ ‬پرنیاز‭ ‬را‭ ‬هم‭ ‬برداشتم،‭ ‬جورجی‭ ‬زودتر‭ ‬از‭ ‬من‭ ‬جلوی‭ ‬در‭ ‬خانه‭ ‬ایستاده‭ ‬بود‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬در‭ ‬چنگ‭ ‬میزد‭. ‬او‭ ‬را‭ ‬بغل‭ ‬کردم‭ ‬و‭ ‬برخلاف‭ ‬همیشه‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬خواست‭ ‬درآغوش‭ ‬من،‭ ‬خیابان‭ ‬ها‭ ‬را‭ ‬تماشا‭ ‬کند،‭ ‬گوشه‭ ‬صندلی‭ ‬چسبیده‭ ‬بود،‭ ‬هرچندگاه‭ ‬یکبار‭ ‬به‭ ‬پنجره‭ ‬نگاه‭ ‬می‭ ‬کرد‭ ‬تا‭ ‬ببیند‭ ‬به‭ ‬بیمارستان‭ ‬رسیده‭ ‬ایم‭ ‬یا‭ ‬نه‭!  ‬وقتی‭ ‬وارد‭ ‬بیمارستان‭ ‬شدم،‭ ‬درآغوش‭ ‬من‭ ‬بی‭ ‬تاب‭ ‬بود،‭ ‬وقتی‭ ‬وارد‭ ‬آن‭ ‬بخش‭ ‬شدم،‭ ‬ازبغلم‭ ‬بیرون‭ ‬پریده‭ ‬با‭ ‬سرعتی‭ ‬باور‭ ‬نکردنی‭ ‬به‭ ‬سویی‭ ‬رفت‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬بدنبال‭  ‬او‭ ‬دویدم‭ ‬عجیب‭ ‬بود‭ ‬او‭ ‬درست‭ ‬به‭ ‬اتاقی‭ ‬رفت‭ ‬که‭ ‬پرنیاز‭ ‬بستری‭ ‬بود‭. ‬و‭ ‬یک‭ ‬پزشک‭ ‬و‭ ‬دو‭ ‬پرستار‭ ‬بالای‭ ‬سرش‭ ‬بودند‭. ‬یک‭ ‬پزشک‭ ‬میانسال‭ ‬با‭ ‬دیدن‭ ‬جورجی‭ ‬اخم‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬گفت‭ ‬شما‭ ‬هنوز‭ ‬اجازه‭ ‬ندارید‭ ‬این‭ ‬حیوان‭ ‬را‭ ‬بیاورید‭ ‬اینجا،‭ ‬آنهم‭ ‬24ساعت‭ ‬بعد‭ ‬از‭ ‬عمل‭ ‬جراحی‭! ‬من‭ ‬گفتم‭ ‬آقای‭ ‬دکتر‭ ‬اولا‭ ‬این‭ ‬موجودی‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬بینید‭ ‬حیوان‭ ‬نیست،‭ ‬او‭ ‬یک‭ ‬انسان‭ ‬کوچولوی‭ ‬پراز‭ ‬احساس‭ ‬است،‭ ‬که‭ ‬یک‭ ‬هفته‭ ‬است‭ ‬کمترین‭ ‬غذا‭ ‬را‭ ‬خورده‭ ‬است،‭ ‬شب‭ ‬و‭ ‬روز‭ ‬چشم‭ ‬به‭ ‬در‭ ‬دارد‭ ‬تا‭ ‬به‭ ‬دیدار‭ ‬مادرش‭ ‬بیاید‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬او‭ ‬انرژی‭ ‬بدهد،‭ ‬دکتر‭ ‬با‭ ‬تعجب‭ ‬نگاهم‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬گفت‭ ‬مادرش؟‭ ‬گفتم‭ ‬بله‭ ‬مادرش،‭ ‬من‭ ‬هم‭ ‬پدرش‭ ‬هستم‭! ‬خنده‭ ‬اش‭ ‬گرفت‭ ‬و‭ ‬راه‭ ‬را‭ ‬باز‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬گفت‭ ‬ده‭ ‬دقیقه‭ ‬بیشتر‭ ‬وقت‭ ‬ندارید‭. ‬بهتر‭ ‬است‭ ‬تماس‭ ‬با‭ ‬خانم‭ ‬تان‭ ‬نداشته‭ ‬باشد‭. ‬قبل‭ ‬از‭ ‬آنکه‭ ‬حرفش‭ ‬تمام‭ ‬شود،‭ ‬جورجی‭ ‬روی‭ ‬تخت‭ ‬پریده‭ ‬بود‭ ‬وصورت‭ ‬پرنیاز‭ ‬را‭ ‬غرق‭ ‬بوسه‭ ‬کرده‭ ‬بود‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬همان‭ ‬حال‭ ‬بالا‭ ‬و‭ ‬پائین‭ ‬می‭ ‬پرید،‭ ‬حتی‭ ‬وقتی‭ ‬پزشک‭ ‬به‭ ‬پرنیاز‭ ‬نزدیک‭ ‬شد،‭ ‬دست‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬هم‭ ‬بوسید،‭ ‬انگار‭ ‬می‭ ‬خواست‭ ‬تشکرکند‭. ‬5‭ ‬روز‭ ‬بعد‭ ‬که‭ ‬پرنیاز‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬خانه‭ ‬می‭ ‬آوردیم،‭ ‬جورجی‭ ‬یک‭ ‬لحظه‭ ‬آرام‭ ‬نداشت،‭ ‬می‭ ‬خواست‭ ‬پرواز‭ ‬کند،‭ ‬وقتی‭ ‬پرنیاز‭ ‬وارد‭ ‬خانه‭ ‬شد،‭ ‬جورجی‭ ‬همه‭ ‬غذاهای‭ ‬روی‭ ‬تخت‭ ‬و‭ ‬روی‭ ‬زمین‭ ‬را‭ ‬بلعید،‭ ‬همه‭ ‬آب‭ ‬ها‭ ‬را‭ ‬نوشید،‭ ‬دخترم‭ ‬گفت‭ ‬انگار‭ ‬از‭ ‬قحطی‭ ‬آمده‭ ‬است،‭  ‬واز‭ ‬آن‭ ‬لحظه‭ ‬حتی‭ ‬یک‭ ‬ثانیه‭ ‬از‭ ‬پرنیاز‭ ‬جدا‭ ‬نشد‭.‬

نیمه‭ ‬شب‭ ‬پرنیاز‭ ‬دچار‭ ‬درد‭ ‬شدیدی‭ ‬شد،‭ ‬با‭ ‬پزشک‭ ‬معالج‭ ‬اش‭ ‬تماس‭ ‬گرفتیم،‭ ‬گفت‭ ‬خطری‭ ‬نیست،‭ ‬باید‭ ‬برتعداد‭ ‬قرص‭ ‬هایش‭ ‬اضافه‭ ‬کند،‭ ‬درهمان‭ ‬حال‭ ‬جورجی‭ ‬از‭ ‬تخت‭ ‬پائین‭ ‬پریده‭ ‬و‭ ‬جلوی‭ ‬در‭ ‬خوابید،‭ ‬انگار‭ ‬می‭ ‬خواست‭ ‬جلوی‭ ‬رفتن‭ ‬پرنیاز‭ ‬را‭ ‬بگیرد،‭ ‬حتی‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬اجازه‭ ‬نداد‭ ‬به‭ ‬سراغ‭ ‬یخچال‭ ‬بروم‭.‬

بعداً‭ ‬پرنیاز‭ ‬شیمی‭ ‬درمانی‭ ‬را‭ ‬شروع‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬هربار‭ ‬که‭ ‬به‭ ‬پزشک‭ ‬مراجعه‭ ‬می‭ ‬کرد،‭ ‬جورجی‭ ‬به‭ ‬هر‭ ‬طریقی‭ ‬بود،‭ ‬با‭ ‬گریه،‭ ‬زوزه‭ ‬با‭ ‬چسبیدن‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬پرنیاز‭ ‬با‭ ‬ما‭ ‬می‭ ‬آمد،‭ ‬درون‭ ‬پارکینگ‭ ‬چشم‭ ‬به‭ ‬درمی‭ ‬دوخت،‭ ‬با‭ ‬آمدن‭ ‬همسرم‭ ‬به‭ ‬آغوش‭ ‬او‭ ‬می‭ ‬پرید،‭ ‬با‭ ‬وجود‭ ‬اینکه‭ ‬پرنیاز‭ ‬بدلیل‭ ‬خستگی‭ ‬و‭ ‬ضعف‭ ‬فراوان‭ ‬حوصله‭ ‬بغل‭ ‬کردن‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬نداشت،‭ ‬او‭ ‬خودش‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬پرنیاز‭ ‬می‭ ‬چسباند،‭ ‬طی‭ ‬چند‭ ‬ماه‭ ‬شیمی‭ ‬درمانی،‭ ‬جورجی‭ ‬هر‭ ‬روز‭ ‬لاغرتر‭ ‬می‭ ‬شد،‭ ‬دچار‭ ‬افسردگی‭ ‬شده‭ ‬بود،‭ ‬غذا‭ ‬نمی‭ ‬خورد،‭ ‬راحت‭ ‬نمی‭ ‬خوابید‭ ‬و‭ ‬گاه‭ ‬یک‭ ‬پیراهن‭ ‬پرنیاز‭ ‬را‭ ‬پیدا‭ ‬می‭ ‬کرد،‭ ‬روی‭ ‬آن‭ ‬ظاهرا‭ ‬می‭ ‬خوابید،‭ ‬ولی‭ ‬زیرچشمی‭ ‬ما‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬پائید‭. ‬تا‭ ‬سرانجام‭ ‬شیمی‭ ‬درمانی‭ ‬ها‭ ‬تمام‭ ‬شد،‭ ‬نتیجه‭ ‬آزمایشات‭ ‬مثبت‭ ‬و‭ ‬امیدوارکننده‭ ‬شد،‭ ‬صدای‭ ‬خنده‭ ‬پرنیاز‭ ‬زیرسقف‭ ‬خانه‭ ‬پیچید‭ ‬و‭ ‬همه‭ ‬به‭ ‬چشم‭ ‬دیدیم‭ ‬که‭ ‬جورجی‭ ‬جان‭ ‬گرفت،‭ ‬غذا‭ ‬خورد،‭ ‬راحت‭ ‬خوابید‭ ‬و‭ ‬هربار‭ ‬که‭ ‬پرنیاز‭ ‬لباس‭ ‬بیرون‭ ‬می‭ ‬پوشید‭ ‬به‭ ‬لباس‭ ‬و‭ ‬کفش‭ ‬او‭ ‬می‭ ‬چسبید‭ ‬و‭ ‬رهایش‭ ‬نمی‭ ‬کرد‭ ‬دیگر‭ ‬نمی‭ ‬خواست‭ ‬ازمادرش‭ ‬جدا‭ ‬شود،‭ ‬نمی‭ ‬خواست‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬بیمار‭ ‬ببیند‭ ‬و‭ ‬دیدیم‭ ‬که‭ ‬هرشب‭ ‬کنار‭ ‬پرنیاز‭ ‬به‭ ‬خواب‭ ‬میرود‭ ‬و‭ ‬صبح‭ ‬با‭ ‬او‭ ‬بیدار‭ ‬می‭ ‬شود،‭ ‬این‭ ‬نیم‭ ‬وجبی‭ ‬اینک‭ ‬سلطان‭ ‬خانه‭ ‬ماست‭.‬

1464-88