مهرداد‭ :‬

این‭ ‬ایمیل‭ ‬شاید‭ ‬عجیب‭ ‬ترین‭ ‬ایمیلی‭ ‬باشد،‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬طی‭ ‬35‭ ‬سال‭ ‬گذشته‭ ‬دریافت‭ ‬کرده‭ ‬اید،‭ ‬ولی‭ ‬مطمئن‭ ‬باشید‭ ‬از‭ ‬آغاز‭ ‬تا‭ ‬پایان‭ ‬این‭ ‬ماجرا،‭ ‬حقیقت‭ ‬محض‭ ‬است‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬در‭ ‬نهایت‭ ‬عذاب‭ ‬وجدان‭ ‬و‭ ‬کابوس‭ ‬های‭ ‬شبانه،‭ ‬این‭ ‬ایمیل‭ ‬را‭ ‬برایتان‭ ‬می‭ ‬فرستم،‭ ‬چون‭ ‬می‭ ‬دانم‭ ‬صدها‭ ‬هزار‭ ‬و‭ ‬شاید‭ ‬بیشتر،‭ ‬در‭ ‬سراسر‭ ‬جهان‭ ‬با‭ ‬خواندن‭ ‬این‭ ‬ماجرا،‭ ‬یکبار‭ ‬دیگر‭ ‬گذشته‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬مرور‭ ‬می‭ ‬کنند‭ ‬و‭ ‬اگر‭ ‬درجمع‭ ‬آنها‭ ‬افرادی‭ ‬وجود‭ ‬دارند‭ ‬که‭ ‬چون‭ ‬من‭ ‬احساس‭ ‬گناه‭ ‬می‭ ‬کنند،‭ ‬باید‭ ‬بخود‭ ‬بیایند‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬اقدامی‭ ‬سریع‭ ‬دست‭ ‬بزنند‭.‬

من‭ ‬مردی‭ ‬خوش‭ ‬چهره‭ ‬و‭ ‬خوش‭ ‬سر‭ ‬وزبان‭ ‬بودم،‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬یک‭ ‬خانواده‭ ‬ثروتمند‭ ‬به‭ ‬دنیا‭ ‬آمدم،‭ ‬با‭ ‬تکیه‭ ‬به‭ ‬ثروت‭ ‬پدر‭ ‬و‭ ‬قدرت‭ ‬ونفوذ‭ ‬او،‭ ‬ازهمان‭ ‬جوانی‭ ‬در‭ ‬پی‭ ‬لذت‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬روایتی‭ ‬استثمار‭ ‬دختران‭ ‬و‭ ‬زنان‭ ‬بودم،‭ ‬چون‭ ‬مادرم‭ ‬ناگهان‭ ‬دست‭ ‬از‭ ‬پدرم‭ ‬شسته‭ ‬و‭ ‬با‭ ‬یکی‭ ‬از‭ ‬دوستان‭ ‬نزدیک‭ ‬او‭ ‬همراه‭ ‬شده‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬برادر‭ ‬کوچکترم‭ ‬را‭ ‬پشت‭ ‬سر‭ ‬گذاشت‭. ‬من‭ ‬همیشه‭ ‬کینه‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬دل‭ ‬داشتم‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬پی‭ ‬فرصتی‭ ‬بودم‭ ‬تا‭ ‬به‭ ‬او‭ ‬و‭ ‬امثال‭ ‬او‭ ‬صدمه‭ ‬ای‭ ‬بزنم‭.‬

من‭ ‬در17‭ ‬سالگی‭ ‬با‭ ‬دختری‭ ‬دوست‭ ‬شدم،‭ ‬که‭ ‬زیبا‭ ‬و‭ ‬شکیل‭ ‬و‭ ‬بسیارمهربان‭ ‬بود،‭ ‬او‭ ‬عاشق‭ ‬من‭ ‬بود‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬از‭ ‬او‭ ‬خوشم‭ ‬می‭ ‬آمد،‭ ‬روزی‭ ‬که‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬گفت‭ ‬به‭ ‬تنها‭ ‬هدفی‭ ‬که‭ ‬فکر‭ ‬می‭ ‬کنم‭ ‬ازدواج‭ ‬و‭ ‬بچه‭ ‬دارشدن‭ ‬است،‭ ‬زندگی‭ ‬آرام‭ ‬و‭ ‬بدون‭ ‬دغدغه‭ ‬داشتن‭ ‬است،‭ ‬من‭ ‬با‭ ‬خود‭ ‬گفتم‭ ‬این‭ ‬دختر‭ ‬هم‭ ‬در‭ ‬آینده‭ ‬با‭ ‬من‭ ‬همان‭ ‬خواهد‭ ‬کرد‭ ‬که‭ ‬مادرم‭ ‬با‭ ‬پدرم‭ ‬کرد‭.‬

خودم‭ ‬را‭ ‬عاشق‭ ‬نشان‭ ‬دادم،‭ ‬گفتم‭ ‬آرزویم‭ ‬ازدواج‭ ‬با‭ ‬اوست،‭ ‬حتی‭ ‬یک‭ ‬انگشتری‭ ‬برایش‭ ‬خریدم‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬دستش‭ ‬کردم،‭ ‬شعله‭ ‬مثل‭ ‬پرنده‭ ‬ها‭ ‬پرواز‭ ‬می‭ ‬کرد‭ ‬زیر‭ ‬لب‭ ‬آواز‭ ‬میخواند‭ ‬و‭ ‬می‭ ‬گفت‭ ‬بهترین‭ ‬و‭ ‬وفادارترین‭ ‬زن‭ ‬دنیا‭ ‬خواهم‭ ‬بود‭. ‬من‭ ‬درست‭ ‬2‭ ‬سال‭ ‬با‭ ‬او‭ ‬رابطه‭ ‬داشتم‭ ‬و‭ ‬یکروز‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬خبر‭ ‬داد‭ ‬انگارحامله‭ ‬است‭. ‬گفتم‭ ‬باید‭ ‬کورتاژ‭ ‬کند‭ ‬وگرنه‭ ‬پدرم‭ ‬حاضر‭ ‬نمی‭ ‬شود‭ ‬چنین‭ ‬وصلتی‭ ‬صورت‭ ‬گیرد،‭ ‬در‭ ‬پشت‭ ‬پرده‭ ‬یک‭ ‬مامای‭ ‬محلی‭ ‬پیدا‭ ‬کرد،‭ ‬من‭ ‬هزینه‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬پرداختم،‭ ‬ولی‭ ‬غروب‭ ‬همان‭ ‬روز‭ ‬شعله‭ ‬چون‭ ‬شمعی‭ ‬خاموش‭ ‬شد،‭ ‬وقتی‭ ‬فهمیدم‭ ‬جان‭ ‬برسر‭ ‬کورتاژ‭ ‬گذاشته،‭ ‬از‭ ‬شهر‭ ‬بیرون‭ ‬رفتم،‭ ‬مامای‭ ‬محلی‭ ‬نیز‭ ‬گم‭ ‬شد‭ ‬و‭ ‬هیچکس‭ ‬نفهمید‭ ‬براستی‭ ‬عامل‭ ‬این‭ ‬حادثه‭ ‬چه‭ ‬کسی‭ ‬بود‭. ‬تا‭ ‬دو‭ ‬سه‭ ‬ماهی‭ ‬حال‭ ‬خوبی‭ ‬نداشتم،‭ ‬ولی‭ ‬سرانجام‭ ‬خودم‭ ‬را‭ ‬قانع‭ ‬کردم،‭ ‬که‭ ‬شعله‭ ‬هم‭ ‬یک‭ ‬بیوفای‭ ‬دیگر‭ ‬بود،‭ ‬همان‭ ‬بهتر‭ ‬که‭ ‬رفت‭.‬

به‭ ‬تشویق‭ ‬پدرم‭ ‬به‭ ‬دانشگاه‭ ‬رفتم،‭ ‬لیسانس‭ ‬گرفتم،‭ ‬گرچه‭ ‬نیازی‭ ‬به‭ ‬مدرک‭ ‬نداشتم،‭ ‬پدرم‭ ‬میخواست‭ ‬برایم‭ ‬زن‭ ‬بگیرد‭ ‬ولی‭ ‬من‭ ‬بهانه‭ ‬می‭ ‬آوردم‭. ‬تا‭ ‬زمانی‭ ‬پدرم‭ ‬گفت‭ ‬اگر‭ ‬ازدواج‭ ‬نکنی،‭ ‬اگر‭ ‬بچه‭ ‬دار‭ ‬نشوی،‭ ‬من‭ ‬سرمایه‭ ‬ای‭ ‬در‭ ‬اختیارت‭ ‬نمی‭ ‬گذارم،‭ ‬من‭ ‬دلم‭ ‬می‭ ‬خواهد‭ ‬پسرم‭ ‬احساس‭ ‬مسئولیت‭ ‬کند‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬عاقبت‭ ‬تن‭ ‬به‭ ‬ازدواج‭ ‬دادم،‭ ‬همسرم‭ ‬دختر‭ ‬بهترین‭ ‬دوست‭ ‬پدرم‭ ‬بود،‭ ‬از‭ ‬همان‭ ‬ماه‭ ‬های‭ ‬اول‭ ‬ازدواج‭ ‬به‭ ‬او‭ ‬فهماندم‭ ‬که‭ ‬دوستش‭ ‬ندارم،‭ ‬این‭ ‬یک‭ ‬وصلت‭ ‬اجباری‭ ‬است،‭ ‬به‭ ‬شدت‭ ‬شکست‭ ‬و‭ ‬افسرده‭ ‬شد،‭ ‬منزوی‭ ‬شد،‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬درخانه‭ ‬حبس‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬آنروزی‭ ‬که‭ ‬فهمید‭ ‬من‭ ‬با‭ ‬دختر‭ ‬دیگری‭ ‬رابطه‭ ‬دارم‭. ‬با‭ ‬خوردن‭ ‬100‭ ‬قرص‭ ‬خواب‭ ‬آور‭ ‬خودکشی‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬درحالیکه‭ ‬امکان‭ ‬نجات‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬داشتم،‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬بحال‭ ‬خود‭ ‬رها‭ ‬کردم‭ ‬و‭ ‬بدنبال‭ ‬رفتن‭ ‬اش‭ ‬دیگر‭ ‬پدرم‭ ‬اصراری‭ ‬به‭ ‬ازدواج‭ ‬نداشت‭.‬

درجمع‭ ‬فامیل‭ ‬بدنبال‭ ‬شکار‭ ‬رفتم،‭ ‬ثریا‭ ‬یکی‭ ‬از‭ ‬زنان‭ ‬فامیل‭ ‬که‭ ‬وسوسه‭ ‬گر‭ ‬بود،‭ ‬از‭ ‬چشمان‭ ‬پرتمنای‭ ‬مردان‭ ‬لذت‭ ‬می‭ ‬برد،‭ ‬از‭ ‬اینکه‭ ‬مردان‭ ‬درگوش‭ ‬اش‭ ‬زمزمه‭ ‬کنند،‭ ‬انرژی‭ ‬می‭ ‬گرفت،‭ ‬ثریا‭ ‬همه‭ ‬را‭ ‬مسخره‭ ‬می‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬زیباترین‭ ‬زن‭ ‬فامیل‭ ‬می‭ ‬دانست،‭ ‬سر‭ ‬راه‭ ‬من‭ ‬قرار‭ ‬گرفت‭. ‬من‭ ‬آنقدر‭ ‬در‭ ‬گوش‭ ‬او‭ ‬خواندم،‭ ‬تا‭ ‬رضایت‭ ‬داد‭ ‬طلاق‭ ‬بگیرد‭ ‬و‭ ‬با‭ ‬من‭ ‬به‭ ‬لندن‭ ‬بیاید‭. ‬ما‭ ‬هنوزازدواج‭ ‬نکرده‭ ‬بودیم‭ ‬ولی‭ ‬ظاهرا‭ ‬نقشه‭ ‬ازدواج‭ ‬داشتیم،‭ ‬ثریا‭ ‬حتی‭ ‬دختر‭ ‬3‭ ‬ساله‭ ‬اش‭ ‬را‭ ‬هم‭ ‬رها‭ ‬کرده‭ ‬بود‭. ‬یک‭ ‬شب‭ ‬که‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬یک‭ ‬کلاب‭ ‬برده‭ ‬بودم،‭ ‬با‭ ‬یک‭ ‬زن‭ ‬ناشناس‭ ‬طناز‭ ‬جلوی‭ ‬چشمانش‭ ‬رقصیدم،‭ ‬عصبانی‭ ‬شد،‭ ‬چند‭ ‬لیوان‭ ‬پشت‭ ‬سر‭ ‬هم‭ ‬مشروب‭ ‬خورد‭ ‬و‭ ‬بعد‭ ‬هم‭ ‬سویچ‭ ‬را‭ ‬برداشته‭ ‬و‭ ‬از‭ ‬کلاب‭ ‬بیرون‭ ‬رفت‭. ‬تا‭ ‬صبح‭ ‬هیچ‭ ‬خبری‭ ‬از‭ ‬او‭ ‬نداشتم،‭ ‬ساعت‭ ‬8‭ ‬صبح‭ ‬یک‭ ‬پلیس‭ ‬زنگ‭ ‬در‭ ‬آپارتمان‭ ‬مان‭ ‬را‭ ‬زد،‭ ‬برایم‭ ‬خبر‭ ‬بدی‭ ‬آورده‭ ‬بود‭. ‬ثریا‭ ‬بدنبال‭ ‬تصادف‭ ‬شدید‭ ‬درحال‭ ‬وخیمی‭ ‬در‭ ‬بیمارستان‭ ‬بود،‭ ‬بالای‭ ‬سرش‭ ‬رفتم،‭ ‬قدرت‭ ‬سخن‭ ‬گفتن‭ ‬نداشت،‭ ‬اشکهایش‭ ‬بی‭ ‬امان‭ ‬سرازیر‭ ‬بود‭. ‬بنظرم‭ ‬می‭ ‬آمد‭ ‬که‭ ‬با‭ ‬چشمانش‭ ‬حرف‭ ‬میزند،‭ ‬مرا‭ ‬نفرین‭ ‬می‭ ‬کند،‭ ‬ناسزا‭ ‬می‭ ‬گوید‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬لبخند‭ ‬میزدم،‭ ‬یک‭ ‬ماه‭ ‬بعد‭ ‬فلج‭ ‬با‭ ‬صندلی‭ ‬چرخدار‭ ‬به‭ ‬ایران‭ ‬بازگشت‭ ‬وخواهرش‭ ‬تلفنی‭ ‬خبر‭ ‬داد،‭ ‬طلاق‭ ‬غیابی‭ ‬گرفته‭ ‬است‭.‬

حدود‭ ‬6‭ ‬ماه‭ ‬در‭ ‬لندن‭ ‬سرگردان‭ ‬بودم،‭ ‬تا‭ ‬یک‭ ‬شب‭ ‬مادرم‭ ‬را‭ ‬در‭ ‬یک‭ ‬عروسی‭ ‬دیدم،‭ ‬با‭ ‬مرد‭ ‬دیگری‭ ‬آمده‭ ‬بود،‭ ‬جلو‭ ‬رفتم،‭ ‬توی‭ ‬صورتش‭  ‬نگاه‭ ‬کردم‭ ‬و‭ ‬گفتم‭ ‬تو‭ ‬ظالم‭ ‬ترین‭ ‬مادر‭ ‬دنیایی،‭ ‬تو‭ ‬مرا‭ ‬بیک‭ ‬موجود‭ ‬انتقامجو‭ ‬مبدل‭ ‬کردی،‭ ‬خیلی‭ ‬خونسرد‭ ‬گفت‭ ‬درباره‭ ‬چه‭ ‬چیزی‭ ‬حرف‭ ‬میزنی؟‭ ‬من‭ ‬اصلا‭ ‬بچه‭ ‬ندارم‭. ‬مشروبم‭ ‬را‭ ‬توی‭ ‬صورتش‭ ‬پاشیدم‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬سرعت‭ ‬از‭ ‬عروسی‭ ‬بیرون‭ ‬آمدم،‭ ‬4‭ ‬ساعت‭ ‬تمام‭ ‬درخیابانها‭ ‬راه‭ ‬میرفتم‭ ‬تا‭ ‬سر‭ ‬از‭ ‬یک‭ ‬هتل‭ ‬دورافتاده‭ ‬قدیمی‭ ‬درآوردم،‭ ‬شب‭ ‬را‭ ‬در‭ ‬آنجا‭ ‬خوابیدم،‭ ‬فردا‭ ‬صبح‭ ‬با‭ ‬کینه‭ ‬بیشتری‭ ‬پا‭ ‬به‭ ‬میان‭ ‬مردم‭ ‬گذاشتم،‭ ‬می‭ ‬خواستم‭ ‬هرآنچه‭ ‬مادرم‭ ‬بر‭ ‬سرم‭ ‬آورده،‭ ‬به‭ ‬نوعی‭ ‬برسر‭ ‬مردم‭ ‬بیاورم،‭ ‬برسر‭ ‬زنان‭ ‬و‭ ‬دخترانی‭ ‬که‭ ‬قربانیان‭ ‬بیگناهی‭ ‬بودند،‭ ‬ولی‭ ‬من‭ ‬آنروزها‭ ‬حس‭ ‬نمی‭ ‬کردم،‭ ‬همه‭ ‬را‭ ‬موجودات‭ ‬بیوفایی‭ ‬می‭ ‬دیدم،‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬نهایت‭ ‬سنگدلی‭ ‬بچه‭ ‬های‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬پشت‭ ‬سر‭ ‬گذاشته‭ ‬اند‭.‬

4‭ ‬سال‭ ‬بعد‭ ‬بدنبال‭ ‬گذر‭ ‬از‭ ‬حوادثی‭ ‬تازه‭ ‬و‭ ‬رابطه‭ ‬با‭ ‬چند‭ ‬زن‭ ‬و‭ ‬دختر‭ ‬دیگر،‭ ‬در‭ ‬یک‭ ‬جشن‭ ‬تولد‭ ‬با‭ ‬پریس‭ ‬آشنا‭ ‬شدم،‭ ‬از‭ ‬او‭ ‬خیلی‭ ‬خوشم‭ ‬آمد،‭ ‬تصمیم‭ ‬گرفتم‭ ‬با‭ ‬او‭ ‬ازدواج‭ ‬کنم،‭ ‬آنروزها‭ ‬پدرم‭ ‬مرا‭ ‬مسئول‭ ‬دفتر‭ ‬جدیدی‭ ‬کرده‭ ‬بود‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬لندن‭ ‬گشوده‭ ‬بود،‭ ‬من‭ ‬پریس‭ ‬را‭ ‬بعنوان‭ ‬منشی‭ ‬استخدام‭ ‬کردم،‭ ‬پریس‭ ‬برایم‭ ‬گفت‭ ‬مادرش‭ ‬به‭ ‬اتفاق‭ ‬پدر‭ ‬خوانده‭ ‬اش‭ ‬به‭ ‬سفر‭ ‬رفته‭ ‬اند‭ ‬تا‭ ‬3‭ ‬ماه‭ ‬دیگر‭ ‬بر‭ ‬می‭ ‬گردند‭. ‬من‭ ‬گفتم‭ ‬ترجیح‭ ‬میدهم‭ ‬هرچه‭ ‬زودتر‭ ‬ازدواج‭ ‬کنیم،‭ ‬چون‭ ‬پدر‭ ‬من‭ ‬در‭ ‬راه‭ ‬است‭ ‬می‭ ‬خواهم‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬سورپرایز‭ ‬کنم،‭ ‬با‭ ‬شوق‭ ‬پذیرفت‭ ‬و‭ ‬ما‭ ‬ازدواج‭ ‬کردیم‭. ‬و‭ ‬براستی‭ ‬پدرم‭ ‬سورپرایز‭ ‬شد‭ ‬و‭ ‬پریس‭ ‬هم‭ ‬میخواست‭ ‬مادرش‭ ‬را‭ ‬سورپرایز‭ ‬کند،‭ ‬که‭ ‬مادرش‭ ‬با‭ ‬پدر‭ ‬خوانده‭ ‬اش‭ ‬بازگشتند‭  ‬در‭ ‬شب‭ ‬دیدار‭ ‬سورپرایزی‭ ‬ما،‭ ‬من‭ ‬نزدیک‭ ‬بود‭ ‬سکته‭ ‬کنم‭. ‬چون‭ ‬ناگهان‭ ‬فهیدم‭ ‬مادر‭ ‬پریس،‭ ‬مادر‭ ‬خود‭ ‬من‭ ‬است‭. ‬مادرم‭ ‬که‭ ‬این‭ ‬مسئله‭ ‬را‭ ‬فهمید‭ ‬زانو‭ ‬زد‭ ‬در‭ ‬همان‭ ‬حال‭ ‬دست‭ ‬مرا‭ ‬گرفته‭ ‬و‭ ‬گفت‭ ‬تو‭ ‬با‭ ‬خواهرت‭ ‬ازدواج‭ ‬کردی،‭ ‬پریسا‭ ‬ثمره‭ ‬ازدواج‭ ‬من‭ ‬با‭ ‬همان‭ ‬دوست‭ ‬پدرت‭ ‬است،‭ ‬من‭ ‬هاج‭ ‬و‭ ‬واج‭ ‬نگاهش‭ ‬می‭ ‬کردم،‭ ‬پریس‭ ‬نگاهی‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬انداخت‭ ‬و‭ ‬به‭ ‬سوی‭ ‬خیابان‭ ‬دوید‭ ‬و‭ ‬صدای‭ ‬ترمز‭ ‬شدید‭ ‬یک‭ ‬اتومبیل‭ ‬ما‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬بیرون‭ ‬کشاند‭ ‬خیابان‭ ‬از‭ ‬خون‭ ‬پریس‭ ‬رنگین‭ ‬شده‭ ‬بود،‭ ‬مادرم‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬بروی‭ ‬او‭ ‬انداخت‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬سرگشته‭ ‬و‭ ‬پریشان،‭ ‬از‭ ‬آنجا‭ ‬دور‭ ‬شدم‭. ‬دو‭ ‬شب‭ ‬نخوابیدم‭ ‬و‭ ‬براستی‭ ‬آرزوی‭ ‬مرگ‭ ‬داشتم‭.‬

امروز‭ ‬که‭ ‬این‭ ‬ایمیل‭ ‬را‭ ‬برای‭ ‬شما‭ ‬می‭ ‬فرستم،‭ ‬به‭ ‬آخر‭ ‬خط‭ ‬زندگی‭ ‬خود‭ ‬رسیده‭ ‬ام،‭ ‬تصمیم‭ ‬نهایی‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬گرفته‭ ‬ام‭. ‬بعد‭  ‬از‭ ‬پرس‭ ‬و‭ ‬جوی‭ ‬زیاد،‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬یک‭ ‬منطقه‭ ‬دور‭ ‬رسانده‭ ‬ام،‭ ‬درون‭ ‬یک‭ ‬قایق،‭ ‬وسط‭ ‬اقیانوس‭ ‬نشسته‭ ‬ام،‭ ‬آخرین‭ ‬نفس‭ ‬لب‭ ‬تاپ‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬با‭ ‬این‭ ‬ایمیل‭ ‬ها‭ ‬می‭ ‬گیرم،‭ ‬لحظاتی‭ ‬بعد‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬آبهای‭ ‬سیاه‭ ‬و‭ ‬تاریک‭ ‬این‭ ‬اقیانوس،‭ ‬در‭ ‬دورافتاده‭  ‬تری‭ ‬منطقه‭ ‬می‭ ‬سپارم‭. ‬دیگر‭ ‬تحمل‭ ‬کابوس‭ ‬های‭ ‬هولناک‭ ‬شبانه‭ ‬را‭ ‬ندارم،‭ ‬دیگر‭ ‬طاقت‭ ‬شنیدن‭ ‬صدای‭ ‬گریه‭ ‬شعله،‭ ‬اشکهای‭ ‬بی‭ ‬امان‭ ‬ثریا،‭ ‬نهایت‭ ‬نا‭ ‬امیدی‭ ‬پریس‭ ‬را‭ ‬ندارم‭.‬

نمیدانم‭ ‬دنیایی‭ ‬دیگری‭ ‬هم‭ ‬هست‭ ‬یا‭ ‬نه،‭ ‬هرچه‭ ‬باشد،‭ ‬من‭ ‬برای‭ ‬عذاب‭ ‬های‭ ‬تازه‭ ‬هم‭ ‬آمادگی‭ ‬دارم‭. ‬ولی‭ ‬از‭ ‬شما‭ ‬می‭ ‬پرسم‭ ‬آیا‭ ‬این‭ ‬گناه‭ ‬مادرم‭ ‬نبود‭ ‬که‭ ‬بدنبال‭ ‬هوس‭ ‬هایش‭ ‬مرا‭ ‬رها‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬رفت؟‭ ‬

1464-88