خبرگزاری رویترز در گزارشی تحقیقی فاش کرد میلیونها شهروند آمریکایی سالها پیش از تکمیل نیروگاهها و پروژههای زیرساختی برق، هزینه آنها را از طریق قبضهای ماهانه خود پرداخت میکنند؛ سیاستی که با افزایش قیمت انرژی و رشد تقاضا برای هوش مصنوعی، نگرانیهای گستردهای درباره فشار اقتصادی بر خانوارها ایجاد کرده است.
رویترز در گزارشی مفصل نوشت سیاستگذاران آمریکایی برای نوسازی شبکه فرسوده برق این کشور، به شرکتهای برق اجازه دادهاند هزینه پروژههای عظیم انرژی را پیش از تکمیل آنها از مردم دریافت کنند؛ اقدامی که باعث افزایش قبض برق میلیونها خانوار و کسبوکار شده است.
بر اساس این گزارش، شرکتهای برق در دهها ایالت آمریکا اکنون میتوانند هزینه ساخت نیروگاهها و خطوط انتقال برق را سالها پیش از بهرهبرداری، مستقیما از مشترکان دریافت کنند.
این مدل که با عنوان «هزینه ساخت در حال اجرا» یا CWIP شناخته میشود، در سالهای اخیر بهسرعت گسترش یافته و اکنون دستکم ۴۰ ایالت آمریکا نوعی از آن را اجرا میکنند؛ رقمی که دو برابر میزان ثبتشده یک دهه پیش است.
هدف اصلی این سیاست، تامین مالی سریع پروژههای زیرساختی و پاسخ به رشد شدید مصرف برق، بهویژه بهدلیل توسعه مراکز داده و فناوریهای مرتبط با هوش مصنوعی عنوان شده است. با این حال، منتقدان میگویند این طرح عملا ریسک مالی پروژهها را از دوش شرکتهای بزرگ به مردم منتقل کرده است.
رویترز گزارش داد طی پنج سال گذشته، قیمت برق در آمریکا حدود ۴۰ درصد افزایش یافته و برخی ایالتها مانند ویرجینیا، مریلند و پنسیلوانیا که میزبان مراکز بزرگ داده هستند، با افزایشهای دو رقمی روبهرو شدهاند.
بن اینسکیپ، مدیر یک نهاد حمایت از مصرفکنندگان در ایندیانا، گفت:
«افزایش شدید قیمت برق یک بحران واقعی برای خانوارها ایجاد کرده و سیاست CWIP فقط این فشار را بیشتر میکند.»
رویترز در بررسی خود به چند پروژه بزرگ اشاره کرده که هزینه آنها پیشاپیش از مردم دریافت شده است.
یکی از مهمترین نمونهها، پروژه نیروگاه هستهای ووگتل در ایالت جورجیاست؛ پروژهای که با تاخیر هفتساله و افزایش هزینهای عظیم روبهرو شد. هزینه ساخت این نیروگاه از برآورد اولیه ۱۴ میلیارد دلار به حدود ۳۵ میلیارد دلار رسید و خانوارهای جورجیا از سال ۲۰۰۹ تاکنون حدود هزار دلار هزینه اضافی بابت آن پرداخت کردهاند.
در ویرجینیا نیز مشترکان شرکت دومینیون انرژی تاکنون حدود دو میلیارد دلار برای یک مزرعه بادی دریایی پرداخت کردهاند؛ پروژهای که هنوز به بهرهبرداری کامل نرسیده است.
منتقدان هشدار میدهند اگر پروژهها با شکست، تاخیر یا افزایش هزینه مواجه شوند، در نهایت این مردم هستند که باید خسارت را بپردازند.
جیسون والتر، استاد اقتصاد دانشگاه تولسا، به رویترز گفت:
«اگر یک پروژه، بهویژه پروژه هستهای، بدون حمایت عمومی نتواند سرمایه خصوصی جذب کند، این نشانه آن است که شاید از نظر اقتصادی سرمایهگذاری مسئولانهای نباشد.»
در مقابل، مقامهای دولتی و شرکتهای برق میگویند بدون این سیاستها، توسعه زیرساختهای جدید برای پاسخ به رشد تقاضای برق ممکن نخواهد بود و در بلندمدت هزینهها حتی بیشتر میشود.
کارشناسان والاستریت نیز سرمایهگذاری شرکتهای برق آمریکا را یک «ابرچرخه سرمایهگذاری» توصیف کردهاند که طی پنج سال آینده ممکن است از یک تریلیون دلار فراتر برود؛ روندی که سود بزرگی برای شرکتهای انرژی به همراه خواهد داشت.