تحلیل فیلم هفته در هالیوود

در روزگاری که سینمای هالیوود بیش از هر زمان دیگری به قهرمان‌سازی‌های ساده پناه می‌برد، فیلم Marty Supreme مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است؛ مسیری که نه از پیروزی‌های برق‌آسا می‌گوید و نه از موفقیت‌های بی‌هزینه. این فیلم، که با بازی Timothée Chalamet و کارگردانی Josh Safdie ساخته شده، تماشاگر را به دل اضطراب‌های پنهان پشت «رویای موفقیت» می‌برد.

داستان درباره جوانی است که باور دارد برای متفاوت بودن، باید تا آخر خط برود. مارتی از دل یک زندگی معمولی، خود را به دنیای رقابت‌های حرفه‌ای پینگ‌پنگ پرتاب می‌کند؛ دنیایی که در آن فقط مهارت کافی نیست و فشار روانی، ترس از شکست و وسواس اثبات خود، به اندازه تمرین و استعداد نقش دارند. فیلم از همان ابتدا روشن می‌کند که قرار نیست با یک روایت کلاسیکِ «از صفر تا قهرمانی» طرف باشیم.

شالامه در این نقش، چهره‌ای ناآشنا از خود نشان می‌دهد؛ نه قهرمانی دوست‌داشتنی و نه نابغه‌ای بی‌نقص. او انسانی ناآرام را بازی می‌کند که هر قدم رو به جلو، بهای روانی بیشتری از او می‌گیرد. بازی او آن‌قدر کنترل‌شده و دقیق است که تماشاگر به‌تدریج احساس می‌کند اضطراب شخصیت، از پرده سینما عبور کرده و به سالن رسیده است.

امضای بصری جاش سفدی نیز به همین حس دامن می‌زند. دوربین اغلب نزدیک است، ریتم تند است و فضای فیلم مدام فشرده‌تر می‌شود؛ گویی تماشاگر هم همراه با شخصیت اصلی در یک مسابقه بی‌پایان گرفتار شده است. «مارتی سوپریم» تعمداً اجازه نفس‌کشیدن نمی‌دهد؛ درست همان‌طور که دنیای رقابت به قهرمانش مهلت نمی‌دهد.

اما شاید مهم‌ترین ویژگی فیلم، نگاه انتقادی آن به مفهوم موفقیت باشد. این‌جا موفق شدن الزاماً به آرامش نمی‌رسد و رؤیا، اگر مهار نشود، می‌تواند به عامل فرسایش تبدیل شود. فیلم بدون شعار دادن، این پرسش را پیش می‌کشد که مرز میان انگیزه سالم و خودویرانگری کجاست؛ پرسشی که برای مخاطب امروز، آشنا و حتی دردناک است.

در مجموع، «مارتی سوپریم» فیلمی نیست که فقط دیده شود و فراموش گردد. اثری است که بعد از پایان، در ذهن می‌ماند و مخاطب را وادار می‌کند دوباره به تعریف شخصی خود از موفقیت فکر کند. شاید به همین دلیل است که این فیلم، بیش از یک درام ورزشی، به تصویری از انسان معاصر شباهت دارد؛ انسانی که میان رؤیاهای بزرگ و استرس‌های بزرگ‌تر گیر افتاده است.