بر اساس این گزارش که با استناد به یافتههای یک نهاد تحقیقاتی منتشر شده، جمهوری اسلامی طی سالها با ایجاد زیرساختهایی شامل مدارس، مساجد، بنیادهای خیریه و سازمانهای غیرانتفاعی، شبکهای پایدار طراحی کرده که بتواند فارغ از تغییر دولتها در واشینگتن یا شدت تحریمها، به فعالیت خود ادامه دهد.
در این گزارش آمده است که برخلاف فعالیتهای نظامی گروههایی مانند حزبالله یا حوثیها در منطقه، تهران در آمریکا از مدل متفاوتی استفاده کرده و با ایجاد نهادهایی با ظاهر مذهبی، فرهنگی یا آموزشی، به دنبال ترویج ایدئولوژی خود و جذب نیرو بوده است.
یکی از محورهای اصلی این شبکه، بنیاد علوی در نیویورک معرفی شده که با در اختیار داشتن املاک قابل توجه، از جمله یک برج در منهتن، منابع مالی دهها مرکز و نهاد وابسته را تأمین کرده است. همچنین به مراکزی در ایالتهای مریلند و ویرجینیا اشاره شده که بهعنوان نمونههایی از ترکیب فعالیتهای مذهبی و آموزشی برای نفوذ در نسلهای جوان عمل میکنند.
گزارش همچنین شهر دیربورن در ایالت میشیگان را یکی از مهمترین نقاط نفوذ معرفی کرده و مدعی است در این منطقه، شبکهای از مراکز مذهبی و اجتماعی شکل گرفته که روایتهای همسو با جمهوری اسلامی را در بستر زندگی روزمره بازتولید میکنند.
در بخش دیگری از این گزارش به آنچه «بهرهبرداری از آزادیهای غرب» خوانده شده اشاره شده و آمده است که در حالی که حکومت ایران در سطح رسمی مواضع انتقادی نسبت به غرب دارد، از امکانات، ساختارهای حقوقی و آزادیهای موجود در این کشورها برای گسترش نفوذ خود استفاده میکند.
اورشلیمپست در پایان تأکید کرده است که با توجه به افزایش تنشها میان ایران، آمریکا و اسرائیل، درک ابعاد این شبکه برای سیاستگذاران آمریکایی اهمیت بیشتری پیدا کرده و چالش اصلی، تمایز میان آزادیهای مذهبی و فعالیتهای سازمانیافته یک دولت خارجی در خاک آمریکا است.
