اصطلاح «شهر موشکی» به یک پایگاه مشخص اشاره ندارد، بلکه به شبکهای گسترده از تونلها و تأسیسات زیرزمینی گفته میشود که برای نگهداری، جابهجایی و در برخی موارد شلیک موشکها طراحی شدهاند. این شبکهها معمولاً شامل مسیرهای پیچیده زیرزمینی، انبارهای تسلیحاتی و سکوهای پرتاب متحرک هستند که امکان آمادهسازی و اجرای سریع عملیات موشکی را فراهم میکنند.
گزارشهای رسانههای بینالمللی نشان میدهد این پایگاهها بهگونهای طراحی شدهاند که در برابر حملات هوایی مقاومت بیشتری داشته باشند و شناسایی آنها از طریق ماهواره یا سامانههای اطلاعاتی دشوار باشد. این ویژگیها باعث شده است که «شهرهای موشکی» به یکی از عناصر کلیدی در راهبرد بازدارندگی جمهوری اسلامی تبدیل شوند.
تصاویر و ویدیوهایی که در سالهای گذشته از سوی رسانههای رسمی ایران منتشر شده نیز وجود چنین ساختاری را تأیید میکند. در این تصاویر، موشکها در تونلهای عمیق نگهداری میشوند و از طریق مسیرهای از پیش طراحیشده به محلهای پرتاب منتقل میشوند؛ موضوعی که نشاندهنده سطحی از آمادگی عملیاتی و سازماندهی در این تأسیسات است.
با افزایش تنشها در منطقه، این پایگاههای زیرزمینی به یکی از چالشهای مهم برای برنامهریزان نظامی آمریکا و اسرائیل تبدیل شدهاند. تحلیلگران بر این باورند که هدف قرار دادن چنین تأسیساتی نیازمند استفاده از تسلیحات پیشرفته، اطلاعات دقیق و عملیات چندمرحلهای است؛ امری که پیچیدگی هرگونه اقدام نظامی را افزایش میدهد.
در مجموع، شهرهای موشکی جمهوری اسلامی بهعنوان بخشی از زیرساخت نظامی این کشور، نقش مهمی در محاسبات راهبردی طرفهای درگیر ایفا میکنند و با ادامه تنشها، توجه به آنها همچنان رو به افزایش است.
